آدمها با وبلاگهاشون خيلی فرق دارن...

با نگاهی به انتخابات مجلس هفتم و رياست جمهوری نهم، من به يک نتيجه ای رسيدم:
پنجاه درصد مردم اين کشور، اساسا دغدغه ی دموکراسی و حقوق بشر ندارن... نصف مردم اين کشور اصلا دموکراسی نمی خوان و بخشی از همين پنجاه درصد هم فقط "آقا" رو می خوان!

روزها بر من خيلی سخت می گذره... "صبور بودن" گفتنش راحته اما عمل کردن بهش کار هر کسی نيست. تازه! من اصلا نمی فهمم که چطور در مورد احساسی که نسبت به يک شخص داری، می تونی صبور باشی؟ يعنی چی که صبور باشی؟ يعنی موقتا اون احساست رو کنار بگذاری؟ آيا اصلا چنين چيزی شدنی است؟
احساسات، خصوصا احساساتی از قبيل عشق يا نفرت و... هرگز تحت ارده ی انسان در نمی يان. [تو يا به طرف مقابلت علاقه داری يا نداری، اگر علاقه نداری نمی تونی با "اراده" ايجادش کنی و اگر علاقه داری نمی تونی با "اراده" محوش کنی.] کسی که چنين ادعائی داره ( که طرف مقابل من اين ادعا رو داره ) به نظرم اگر بطور جدی بتونه ادعای خودش رو تئوريزه کنه، اونوقت انقلابی در وادی "روانشناسی" و "فلسفه ی ذهن" به پا خواهد کرد؟!!
Gilbert Ryle، فيلسوف تحليلی معاصر، معتقده که حتی "باور آوردن" هم امری اختياری نيست. وقتی باور آوردن که در وهله ی اول به نظر خيلی ها، اختياری می ياد و شاهد مثالش هم اينکه فراوان امر و نهی می کنند که به فلان چيز باور بيار و به بهمان چيز باور نيار، به مهار اراده در نياد ديگه تکليف "احساسات و عواطف" روشنه! چون "احساسات" برای اراده، بمراتب دور دسترس تر اند تا "باورها".
اگر اين ادعا رو نمی کرد، کمتر بهم سخت می گذشت... دفعه ی بعد سعی می کنم اول طرفم رو خوب بشناسم، بعدا بهش ابراز علاقه کنم ( و الا علاقه ام رو پيش خودم نگه می دارم چون اينجوری هزينه اش برام بمراتب کمتره ). البته مطمئنم که مورد فعلی رو هم نتونستم خوب بشناسم. طبيعی هم بود، چون من با يک موجود عجيب و غريب و پر از ابهام طرف بودم. در واقع از تحليل خودش و رفتارهاش عاجز موندم و واقعا حرفهائی رو هم که در اين زمينه ميزنه نمی فهمم و اون مقداريش رو هم که می فهمم، قبول ندارم. بنظرم در ناحيه ی عواطف هم يه کم با هم فرق داريم... در واقع اون با اينکه دختره، ولی يه کم زمخت هست و من با اينکه پسرم، فوق العاده حساسم. بمراتب بی خيال تر و راحتتر از من با اين قضيه برخورد می کرد،دليلش هم اين بود که تجربياتش در اين قبيل روابط بمراتب بيشتر از من بود و در واقع، من در قياس با اون هيچ تجربه ای نداشتم. شايد بخاطر همين تجربيات يا برخی توهماتش بود که گاهی به خودش حق می داد با من مثل بچش رفتار کنه.
براش احترام و ارزش فوق العاده ای قائلم. من تا قبل از آشنائی با اون، نسبت به دخترها و قوه ی تحليلشون بسيار بدبين بودم اما وقتی با اون آشنا شدم ( اول با نوشته هاش و بعد با خودش )، ديدم دختری در مقابل من نشسته که در برخی موارد ( که بيشتر موارد عملی و ملموس بود نه انتزاعی و ذهنی ) بهتر از من تحليل می کنه و در برخی مسائل ( که اونها هم بيشتر مسائل عملی زندگی بود )، منطقی تر از من فکر می کنه و تصميم می گيره. [ البته هنوز هم معتقدم که نوعا در مسائل انتزاعی و صرفا ذهنی، قوه ی تحليل چندان قوی ای ندارند. ]
اين جذابيتها، برای من جذابيتهای ديگری رو در پی آورد ( که ای کاش هرگز نمی آورد ) و با اينکه اون دختر از لحاظ جذابيتهای ظاهری يه دختر معمولی و متوسط بود ( البته غير از چشماش )، شخصيت نسبتا مستقل و البته بيش از حد تابو شکنش در کنار اعتماد بنفسی که ( علی رغم مشکلات مشابهمون )در قياس با من داشت بعلاوه ی روشن نگری تحسين برانگيزش، روحيه ی پذيرا و بازی که در برخورد با آدمهای متفاوت از خودش داشت ( بر خلاف من که اگر طرف مقابلم از يک حدی بيشتر نفهم و متعصب باشه، واقعا ديگه نمی تونم تحملش کنم ) و تحليلهای منصفانه و منطقی ای که از مسائل مختلف می کرد... ديگه حتی از لحاظ همون جذابيتهای ظاهری هم، هيچ کمبودی در نظر من براش باقی نگذاشته بود. يعنی حاضر نبودم صدتا دختر بغايت زيبا و خوش اندام رو با يه تار موی همچين آدمی عوض کنم.
بنابراين، احترام و ارزشی که براش قائلم هرگز از بين نخواهد رفت ولی بدلائلی شايد برای خودم بهتر باشه که اين رابطه در همين حد باقی بمونه، با اون "علاقه ی کوفتی" خودم هم يه غلطی خواهم کرد... "فراموشی" و "جايگزين کردن يه نفر ديگه" شايد بتونه من رو از اين حال و هوا در بياره، يعنی حداقل چاره ای ندارم جز اينکه به اين داروها اميدوار باشم...

من " كتاب مقدس" ام را گم كرده ام... از يابنده تقاضا می شود خفه خون بگيره!

آيا برای "بودن"، بهانه ای هست؟

برچسبها: illusional wisdom