مخلوق Creature
به جهان چشم نگشودن فراتر از هر محاسبه‌ای ست. تئوگنیس
Sunday، August 28، 2005
آدمها گاهی بنظرم موجودات فوق العاده ابلهی جلوه می کنن. غالبا وقتی چنين ديدی پيدا می کنم، خودم رو جدای از ابلهان می بينم.
نمی دونم! شايدم اين يه جور "بلاهت مضاعف" باشه...
1:36 PM
1 comments
Tuesday، August 16، 2005
Schizophrenic
6:25 AM
5 comments
Thursday، August 11، 2005
"ایمان" دلپذیر هست ولی نه وقتی که در یک سنت دینی خاص محبوس بشه و هزاران حجاب از ظواهر دین گرفته تا اعتقادات دینی، از این ایمان، صورتی خشک و بی روح بسازند.
2:51 PM
0 comments
وقتی تهران نیستم، یک آرامش خاصی دارم... یک آرامش وصف ناشدنی... آرامشی که هیچ وقت نتونستم در تهران داشته باشم. چرا؟
2:50 PM
0 comments
يک بار با يکی از شاگردان نزديک "احمد فرديد" که برخلاف استادش بسيار باادب، با اخلاق و متواضع هست، بحثم شد.
می گفت "فرديد" متدين بود ولی مشروب هم می خورد، خيلی هم اهل نماز نبود!!!
ولی تمام حرف من اين بود که اگر کسی ادعای تدين می کنه بايد به محدوديتهای ناشی از اون هم پايبند بمونه. فروکاستن "دين" به "اخلاق" هم هيچ دردی را دوا نمی کند... اخلاقيات (با صرفنظر از اين بحث که در مواردی متدين بودن با اخلاقی بودن تعارض پيدا می کنه) مهم هست، اما دين فقط اخلاقيات نيست. [حالا بگذريم که جناب فرديد، همين اخلاقيات رو هم نداشت.]
"تدين تمام عيار"، يعنی تحفظ به متن مقدس يک دين، يعنی تقيد کامل به آداب شريعت و Ritual های دينی.
من اصلا نمی تونم بفهمم و قبول کنم که کسی "متدين" باشه ولی "متشرع" نباشه. يعنی ادعا کنه که در حصار و محدوده ی يک دين خاص قرار داده ولی عملا از اون محدوديتها فرار کنه، عرصه ی عمل رو برای خودش فراخ ببينه و چيزهائی رو تجربه کنه که در اون دين منع شده.
اساسا دين برای همين اومده که به متدينان بفهمونه نبايد هر چيزی رو تجربه کنن... و اين خيلی مضحک هست که کسانی ادعای تدين کنند و مانند غيرمتدينان زندگی کنند!
حداقل چيزی که می تونم راجع به چنين آدمهائی بگم اين هست که تدين اونها دچار يک پارادوکس و تناقض چندش آور هست.
اين ديگه خيلی زرنگی برای متدينان هست که بگن ما به توحيد، رسالت محمد، امامت جانشينانش، قيامت و هزار فقره ی ديگه اعتقاد داريم ولی هر عمل و لذتی رو هم که خواستيم، (مانند غيرمتدينان) انجام ميدیم و تجربه می کنيم... بعد هم بگن "با کريمان کارها دشوار نيست" و خيال کنن که زيستی متدينانه داشته اند... به وعده های سرخرمن و کودکانه ی دينشون دلخوش کنن و به خودشون وعده ی بهشت و نعمتهای جاودانه بدن!!!
زندگی اينطور آدمها اخلاقی و انسانی نيست (حالا بگذريم که دينی هست يا نه)، سازگاری و Consistency نداره و راستش رو بخوايد من حالم از چنين زيستی بهم می خوره!
البته سخن من شامل کسانی نميشه که به يک خدائی (حال بمعنی "خالق جهان" باشد يا به هر معنی ديگری) اعتقاد دارند ولی خودشون رو در قالب هيچ دينی محدود نکرده اند. تمام بحث من درباره ی کسانی هست که ادعای تدين به يک "دين نهادينه ی تاريخی" دارند.
2:49 PM
2 comments
Tuesday، August 09، 2005
امشب باهم دوباره حرف زدیم... از تشابه "Archetype" و "Collective Perception"، ملاک و معيار حقيقت، درک ناب، اعتبار دريافتهای درونی و... گفتيم تا روحيات شخصی همديگه، رمان هائی که خونديم، تجربياتمون تو زندگی، نسبت عشق با سکس و ...
نمی دونم واقعا آدمها چه مراحلی رو بايد طی کنن تا همديگر رو دوست داشته باشن و يا به اصطلاح عاشق همديگه بشن... فقط اينو می دونم که در وجود اين دختر، ويژگيها و خصوصياتی هست که برای من فوق العاده جذاب و دلپذيره... يه حس خاصی نسبت بهش دارم که شايد نشه توضيحش داد...
اين دختر بزرگترين معضل زندگی من رو خيلی زودتر از اونچه که بايد، فهميد... ولی عکس العملش اونقدر واقع بينانه و ارضاء کننده بود که تلخی اين معضل رو برای خود من هم کم کرده... از اين بابت بايد ازش ممنون باشم.
دوستی با اين دختر بعد از يک تجربه ی تلخ، برای من حکم "نوشداروی قبل از مرگ سهراب" رو داشت... هيچ باور نمی کردم که بعد از اون تجربه، به دختری برخورد کنم که از لحاظ خصوصيات مورد علاقه ی من، بمراتب بالاتر باشه.
شايد اين آشنائی و علاقه ی به اين دختر رو مديون همون کسی باشم که به ابراز عشق و محبت من کوچکترين پاسخی نداد و شايد بخاطر شرائطی که توش قرار داشت، نمی تونست خودش رو درگير من کنه... نمی دونم... ولی اين رو می دونم که اگر اون دوران سخت و بی اعتنائی های او نبود، من الان تو يک وضعيت ديگری بودم و اين حسی رو که الان نسبت به اين دختر دارم، نمی تونستم داشته باشم...
اون تجربه ی تلخ، يه چيزی رو هم به من ياد داد که بخاطر روحيات ام خيلی اميد ندارم بتونم بهش پايبند بمونم: "به هيچ آشنائی و رابطه ای نبايد دل بست."
4:19 AM
2 comments
Saturday، August 06، 2005
امشب با یک نفر سه ساعت حرف زدم... خونه اش از من خیلی دور هست ولی با تمام وجود حس کردم که خونه ی دلش به من نزدیکه... نه تنها خونه ی دلش، که خونه ی ذهنش هم همینطور.
از خدا، دين، اخلاق، معنویت، ايمان، سياست، روحانيت، تعصب و ... حرف زديم تا ادبيات، فلسفه، شیفتگی، عشق، سکس و ...
بنظرم اين چيزی که گراهامبل اختراع کرده، واقعا سحرآميز هست... آدم رو جادو می کنه... شايد اينجور ارتباط داشتن از ديدار حضوری هم گاهی تاثيرش بيشتر باشه... شماها چنين حسی نداشتيد؟
1:52 AM
2 comments
Friday، August 05، 2005
CRAZY GIRL
7:03 PM
1 comments
Wednesday، August 03، 2005
عرصه ی اندیشه، عرصه ی مظلوم نمائی نیست.
اگر روشنفکران ما به حق "ریشه داشتن جامعه ی مدنی در مدینة النبی" را به نقد کشیدند، بزرگترین خدمت را به جامعه ای کردند که با مفهومی نو و ناشناخته روبرو شده بود و صرفا از روی سادگی و جهل از سخن رئیس جمهورش به شوق و شعف آمده بود.
همه می دانیم که خاتمی زمانی این سخن را بر زبان راند که بخاطر طرح شعار "جامعه ی مدنی" و پیش کشیده شدن بحث در باب الزامات برقرار کردن چنین جامعه ای و اینکه آیا اساسا می توان با یک "حکومت دینی"، جامعه ای مدنی برپا کرد، از سوی نهادهای سنتی ایران و خصوصا روحانیت به پرسش کشیده شده بود و برای فرار از این مخمصه دو مفهوم کاملا جدا و بی ربط را به هم آمیخت و با تن دادن به این آمیزش نامشروع و بی توجهی به تبعات آن، به خیال خود از مهلکه گریخت... حال آنکه این بار گرفتار مخمصه ای دیگر شد... حال این روشنفکران بودند که سخن بی معنای او را به زیر تیغ نقد بردند و عبدالکریم سروش با اینکه در نظریات خویش گاه دچار همین آمیزشهای نامشروع شده بود اما اینبار با شجاعت و به زیبائی گفت: " اگر خاتمی از سر مصلحت چنین گفت، اشتباه کرد و اگر هم واقعا نظر خودش را گفت، بازهم اشتباه کرد."
و خاتمی توقع نداشت که از جانب دوستان خود، مورد نقد و توبیخ قرار گیرد.
من به یاد ندارم که هیچ روشنفکری او را مرتد خوانده باشد.
وانگهی! ربط دادن احمقانه ی "مرتد نزد روشنفکران" به "مرتد نزد فقیهان" توسط او، شیطنتی بود غیرقابل بخشش... همه می دانند که فقیهان اعدام می کنند و روشنفکران نقد.
گناه روشنفکران ما تنها آن بود که نخواستند تحمیق جامعه ی ایران توسط رئیس جمهور را به نظاره بنشینند. همین!
11:30 PM
4 comments