مخلوق Creature
به جهان چشم نگشودن فراتر از هر محاسبه‌ای ست. تئوگنیس
Monday، October 30، 2006
زیستن برای واقعیت یا زیستن برای آرمان

آژانس شیشه ایِ ابراهیم حاتمی کیا، فارغ از محتوی و مضمون، از حیثِ فرم کار، کپی ناشیانه ای ست از فیلم بعد از ظهر سگی به کارگردانی سیدنی لامت و با بازیِ آل پاچینو.
نوع روایتِ داستان عیناً همانندِ بعد از ظهر سگی پیش می رود، حتی در کوچکترین جزئیات از جمله در آسم داشتن یکی از گروگان ها.
سانی یک سرباز از ویتنام برگشته است همچون حاج رضا که یک بسیجی دچار نوستالژیِ دورانِ جنگ است و هر دو در فیلم تهدید می کنند که در جنگ آدم کشته اند و باز هم می توانند این کار را انجام دهند. مهمترین تفاوت فیلم در آن است که سانی و سال هرگز موفق به پرواز نمی شوند برخلافِ حاج رضا و دوستش.
بعد از ظهر سگی، داستانی اورجینال و مربوط به زندگی ملموس و رئالِ جامعه است. سانی می خواهد پولِ تغییر جنسیتِ دوستِ خود لئون را فراهم کند - که به دلیل اختلالاتِ جنسی دست به خودکشی زده و کارش به آسایشگاهِ روانی کشیده - و برایِ همین به سرقتِ بانک و در نهایت گروگانگیری دست می زند. همین ماجرایِ انسانی و رئال در آژانس شیشه ای صورتی ایده آل، ارزشی و آرمانگرایانه به خود گرفته است. حاج رضا به آژانس حمله می کند تا خرج عمل دوستِ بسیجی خود را فراهم کند.
بیماریِ عباس البته یک واقعیتِ دردناک است اما مسئله از جایی شروع می شود که این بیماری به آرمانهایی بیمارگونه گره می خورد.
باز هم مثل همیشه فرم از غرب اخذ شده و محتوایِ متعفن انقلابی به آن تزریق شده است.

برچسبها: ,

8:29 PM
0 comments
Saturday، October 28، 2006
گوشت نگری ِ مزمن در اسلام
امین در یادداشتی نسبت به نگرش گوشت نگرانه ی یک رهبر اسلامی به جنس زن انتقاد کرده و از عذرخواهی او پس از این سخنان نیز استقبال نموده است.
البته اگر واقعاً چنین عذرخواهی صورت پذیرفته باشد من نیز یقیناً از آن استقبال می کنم زیرا به هرحال نشان از عقب نشینی یک رهبر اسلامی در برابر نفوذِ فرهنگِ غرب دارد.
اما در این باب اولین پرسش آن است که چه چیز در این نوع نگاه و رفتار شیخ الهلالی قابل نقد است؟
آیا باید مسلمان بودن اش را مذمت کنیم یا التزام وی به روایاتِ نبوی را سرزنش نماییم؟
او از منظر پیامبر و کتابِ مقدس دین خود به "زن" نگریسته است.
آیا شیخ در این پایبندی به سنتِ دینی خود مقصر است؟
گویا تنها تقصیر او آن است که نوع ِ مسلمانی اش اصیل و أشبه به سیره ی "گوشت نگر مزمن" پیشوایانِ دین اش می باشد.
در همین باب و درتعیین ربط و نسبتِ اخلاق و دین برای یادداشتِ حجاب از یاسر میردامادی چنین نگاشتم:
"قاعده ی طلائی" در اخلاق اساسا با روح حاکم بر "قرآن" و تمایز غیر قابل انکاری که میان مؤمن و کافر ایجاد می کند، سازگار نیست. اگر در بابِ متن مقدس این دین چنین باشد، دیگر "فقه" که جای خود دارد. به تعبیری می خواهم بگویم شما نمی توانید اعتبار یک حکم فقهی را به دلیل تعارض آن با قاعده ی طلائی (که اساسا استناد به امری برون دینی جهتِ سنجش یک حکم دینی می باشد) مردود بشمارید. از این قسم احکام غیر اخلاقی در فقه و از آن مهمتر در خودِ قرآن فراوان یافت می شود. شما اگر احکام فقهی را به جهل و سوء فهم فقها بتوانید نسبت دهید (که این هم به راحتی میسر نیست، زیرا در ورای هر حکم فقهی، استناد به روایت و حدیثی از پیشوایانِ امامیة خودنمائی می کند.)، دیگر در بابِ احکام قصاص و دیات و تعزیرهای مندرج در "قرآن" که نص صریح می باشد، که نمی توانید چنین توجیهی را بیان کنید. بله! یک چیز مسلم است و آن اینکه حکمی که از مرزهای انسانیت و اخلاق عبور کند، برای هیچ بنی بشری نه تنها الزام آور نیست که اخلاقا مجاز به ارتکابِ آن نیستیم. اما تمام حرفِ من در این است که این بی اعتباری نزدِ داور اخلاقی را نباید همچنین به معنی بی اعتباری نزدِ داور الهی قلمداد کنید و از این راه بگویید که شارع نمی تواند چنین حکمی کرده باشد و به تعبیری بنحوی متکلفانه "دین" را در مرزهای "اخلاق" قرار دهید و هر آنچه از این چهارچوبِ اخلاقی بیرون ماند را "غیر دینی" قلمداد کنید. تنها چیزی که خواستم بگویم این بود که "ملاکِ اعتبار" یک حکم یا باور دینی را نزدِ آن دین، نمی توان از اخلاق و امور برون دینی اخذ نمود و اینگونه "دین" را ( که در خصوص ادیانِ ابراهیمی - به ویژه یهودیت و اسلام - بدرستی به "شریعت" تعبیر شده زیرا در فضایِ این ادیان اساسا نگاهِ غالب چنین است که دین داری یعنی التزام به یکسری قوانین دینی) به "اخلاق" فروبکاهید.
سابقاً نیز در ذیل یادداشتی دست و پا کردن شواهدِ دینی برای "مسلمانی مدرنِ عنکبوتی" را ناروا دانستم. (1 و 2)
خوشبختانه در این موردِ مشخص بهتر می توان سببِ ناروایی را دریافت.
اگر یک روشنفکر دینی همچون امین عنکبوتی به این شیخ ِ مصری بگوید که در قرآن مثلاً آمده "زن و مرد را از یک ماده آفریدیم" و بلافاصله نتیجه های نواندیشانه بگیرد که پس اسلام قائل به برابریِ زن و مرد است، پیشاپیش شکستِ محتوم ای را بی هیچ تردیدی در برابر خواهد داشت. زیرا شیخ قصه ی ما در برابر شاهدِ او، انبوهی از شواهدِ دینی و مخالف با مطلوبِ عنکبوت در آستین دارد - از "برتری دادن ِ فی نفسه ی مردان بر زنان" تا "احکام دیات و ارث" و "لزوم حجاب در بدن و حتی نحوه ی سخن گفتن" - و در این استنادهای خود نیز کاملاً بر حق می باشد.
پس راه ِ چاره چیست؟
چگونه به این مسلمانِ راست کیش بفهمانیم که این نوع نگاه به "زن" لااقل در این برهه ی تاریخی معادل با "بلاهتِ واپس گرایانه" است؟
آنچه به نظر من می رسد آن است که بجای فریبکاری و دست و پا کردنِ شواهدِ ضعیف و بی ربط برای اثباتِ نگاهِ مدرن به زن از طریق متن زن ستیزی چون قرآن، باید به یک مسلمان با استدلال ای که خواه ناخواه روح ِ غالبِ زمانه ی حاضر را نمایندگی می کند، بفهمانیم که بمعنای دقیق کلمه "دین" او - و نه "فهم او از دین" - در نگرش به زن مبتلا به ابزار انگاری و دیدِ جنیست ای می باشد و زندگی مسالمت آمیز در این دوران یعنی گردن نهادن به روح عصر جدید.
بخش اولِ این پروسه معطوف به اثباتِ حقانیتِ عصر جدید و بخش دوم نوعی دلیل پراگماتیستی و سودانگارانه است که می تواند چنین صورت بندی گردد:
"اجتماع و سیاست بر اساس ایده آلهای مدرن سامان یافته است. برای زندگی در چنین فضایی باید به آن ایده آلها پایبند باشی نه به آرمانهای دینی خویش."
در هر صورت گدایی کردنِ مشروعیتِ دینی برای اخلاق مدرن و ارزشهایِ مدرنیزم از طریق توسل به کتاب و سنت راه به ناکجاآباد می برد دقیقاً به این دلیل که از همان کتاب وسنت شواهدی بسیار قوی تر و در ردِ توسلاتِ ترحم انگیز روشنفکرانِ دینی قابل استخراج است و برای همین هم راست کیشان به حق همیشه در این مصاف برنده ی نهایی بوده اند.
مسلمانان باید یاد بگیرند که هر چه بیشتر از اسلام عقب نشینی کنند، زندگی بهتری در پیش رو خواهند داشت.
طبعاً تنها اندک افرادی در این بین نامسلمان می گردند و در مقابل عده ی کثیری بخوبی درخواهند یافت که "مسلمانی" نامی ست بی مسمی که البته هیچ لزومی هم ندارد صراحتاً آن را از خود نفی کنند.
نهادینه ساختن نوعی مسلمانی ِ اخته شده و بی رنگ و بو - در نسبت با اسلام - بهترین راهِ حل تعارضاتِ مسلمانان با ارزشهای مدرنِ غربی ست. برای دست یافتن به چنین نتیجه ای یقیناً تنها فرهنگ پذیر نمودنِ مسلمین از طریق روشهای برانگیزاننده ثمربخش خواهد بود.
اسلام به خطا رفته است نه مسلمانی.
این پروژه ی دین ناباورانه که در ذیل "اسلام ستیزیِ انسان گرا" قرار می گیرد، در نسبت با پروژه ی "تقدیس اسلام و نقدِ مسلمانی" توسطِ روشنفکرانِ دینی، در نظر بمراتب صادقانه تر بوده و در عمل نیز رخنه های شکست پذیریِ کمتری در بر دارد.

برچسبها: ,

7:32 AM
2 comments
شیوه های عنکبوتی در تفسیر
در بابِ شیوه ی خودساخته ی تفسیریِ عنکبوت از نقدِ دو موردِ نمی توان چشم پوشی کرد:

اول:
امین در چند مورد و از جمله در بحثِ مفصلی که میانِ من و او در قالبِ چندین نامه در گرفت به راحتی آیاتِ ناسازگار با ایده های خود را متشابه نامیده و با این حربه شر آن آیات را از سر خود کم نموده است.
اما "متشابهات" در قرآن نه بی معنایی آیه را می رساند و نه اینکه یک آیه به صرفِ تضاد با یافته هایِ عقلی می تواند کنار گذاشته شود. (کدام یافته های عقلی؟)
متشابهات آیاتی هستند که چند معنی از آنان مستفاد می شود اما تعین معنی در آنان دشوار است.
صفتِ متشابه مربوط به آیاتی ست که با دیگر آیاتِ قرآن – محکمات – در تضاد قرار دارند و راهِ رفع این تشابه هم از منظر اسلام یا از طریق همان محکمات است (بعنوانِ مثال "إلی ربها ناظرة" متشابه است که با آیه ی محکم " لاتدرکه الابصار و هو یدرک الابصار" معنایِ "قابل رؤیت بودن الله" از آن نفی می گردد.) و یا از طریق رجوع به "راسخانِ در علم" که به پیشوایانِ اسلام ارجاع داده شده است.
و اما اینکه گفته شده اگر معنایِ یک آیه با مسلماتِ انکارناپذیر عقلی در تضاد افتد باید به تأویل آن دست زد، نه ربطی به دوگانه ی محکم – متشابه دارد (چه این تأویل در محکماتِ قرآن هم راه دارد) و نه می توان از آن برایِ منسوخ ساختن آیاتِ متضاد با ارزشهای مدرن بهره برد.
محکم و متشابه در قرآن دایرمدار سلیقه ی شخصی و برداشت های فردی از آیات نیست بلکه دارای تعریف، ضابطه و معیار مشخص در علم تفسیر می باشد.
مضحک تر از این شیوه ای نیست که کسی "اخلاق مدرن" را مسلم عقلی بگیرد و سپس مدعی شود که خودِ اسلام، آیاتِ خود را در این باب در معرض نسخ یا بایگانی قرار داده است.
به واقع اگر ارزشهایِ مدرنیزم از منظر اسلام – و نه از دیدِ امین عنکبوتی – مسلم عقلی باشد و بتوان آیاتِ معارض با آن را کنار گذاشت، از قرآنِ محمد بن عبدالله چیزی باقی نخواهد ماند.
با این نوع نگاه به متشابهات، اسلام دچار "خود ویرانگری" می باشد و لاجرم باید بپذیریم که این دین با دستِ خود حکم به نابودیِ خویش داده است!

دوم:
عنکبوت مدعی می شود که تحدی یعنی این متن تمدن آفریده و تابحال متن دیگری چنین نبوده است:

1. تحدیِ قرآن هیچ ارتباطی به "تمدن ساز" بودنِ آن ندارد. انکار نمی کنم که این یک نگاهِ نو به ماجرای تحدی ست اما مشکل اش آن است که با متن مقدس و شأنِ نزول (Context) مربوط به آیاتِ تحدی هیچ نسبت ای ندارد.
2. بر فرض که تمدنِ اسلامی در برهه ای از تاریخ – قرونِ هفتم و هشتم - تحقق یافته چه کسی گفته ظهور این تمدن بر پایه ی عمل به دستوراتِ اسلامی بوده است؟
اتفاقاً کاملاً برعکس است:
مسلمین اگر در آن دوره - که عصر زرین فرهنگِ اسلامی نامیده اند - در هنرهایی چون شعر،نگارگری یا فلسفه رشد داشته اند دقیقاً به قیمتِ عدول از دستوراتِ دینی مبنی بر نهی از این هنرها و معارف، به آن دست پیدا کرده اند.
یعنی بخشی از مهمترین پیشرفتهای علمی و فرهنگی مسلمانان در قرن هفتم به قیمتِ عدول از کتابِ مقدس و دستوراتِ دینی پدید آمد.

برچسبها: ,

7:14 AM
2 comments
Thursday، October 26، 2006
سگ شناسی
تفاوتِ سگِ گوته و سگِ بولگاکف، تنها در آن است که اولی با وردهایِ جادوگرانه سربرآورد و دومی با سرپنجه ی علم پزشکی.
اما هر دو در شرارت و ویرانگری از یک تبار هستند.

برچسبها:

1:36 AM
1 comments
فواره های سکسی
تا بحال به دیدِ جنسی به فواره ها نگاه نکرده بودم. اما امروز که از ونک به سمتِ خیابانِ ولیعصر می رفتم دیدم که دختری تنها کنار یک فواره ایستاده و به آن نگاه می کند. احتمالاً اگر آن دختر آنجا نبود فواره ها هرگز سکسی جلوه نمی کردند، اما ترکیبِ این دو تصویر کاملاً سکسی از آب در آمد.
فواره با فشار هر چه تمامتر آب را به سمتِ بالا می پاشید و دختری به این صحنه زل زده بود.
نمی دانم آیا دختر هم همان را در فواره می دید که من دیدم؟

برچسبها:

1:28 AM
0 comments
Sunday، October 22، 2006
سکولاریزم ِ شکلاتی

در شکلات، جسارت و مهرورزیِ زنی به تصویر کشیده می شود که در برابر راست کیشی مردمانِ دهکده یک تنه قد علم کرده و بدونِ هیچ پرده پوشی به مسؤولِ کلیسا که کنجکاوانه به مغازه ی این تازه وارد پا گذاشته، می گوید او با اینکه یک دختر دارد هرگز ازدواج نکرده است.
شکلات هایِ وسوسه انگیز این زن، سفیرانِ ناسوتی هستند که دست اندازیِ عالم بالا را در زندگی انسانی هدف گرفته اند.
زن گاه از ناملایمات و سخنانِ مسؤولِ کلیسا به تنگ می آید که در حضور دیگران او را یک ناباور به مسیح و فرزندش را نامشروع نامیده است. اما سرانجام سرسختی این زن در بی اعتنایی به ایام روزه ی مسیحی بوسیله ی فروش شکلات هایِ وسوسه انگیزش و برگزاریِ فستیوالِ شکلات دقیقاً همزمان با عیدِ پاک، به پیروزیِ او بر تعصب هایِ دینی دهکده ختم می شود.
صحنه ای فراموش ناشدنی ست وقتی که مسؤولِ کلیسا روز عیدِ پاک در ویترین مغازه در حالی به خواب رفته باشد که شبِ قبل آن با انبوهی از شکلات هایِ رنگارنگ همبستریِ نامشروع داشته است.
بی مدارایی و تحمیل مناسکِ دینی بر مناسباتِ اجتماعی به فرجام جایِ خود را به مدارا و پذیرش قواعدِ زندگی عرفی می دهد.

پ.ن:
نتیجه ی روشنفکریِ وطنی محافظه کار: شکلات را فراموش کن! خریّت ماندنی ست.

پ.ن.ن:
تمپلیتِ مخلوق در فایرفاکس مشکل جدی داشت. خطوط بر روی هم آوار می شدند بگونه ای که گمان می کردی به طویله ای از کلمات پا گذاشته ای. امین عنکبوتی زحمتِ اصلاح تمپلیتِ وامانده ی این وبلاگ را متقبل شد. البته سابقاً نیز نازلی دختِ آیدین برخی از مشکلاتِ آن را برطرف ساخته بود. همین جا از هر دو دوستِ عزیزم سپاسگزاری می کنم!


برچسبها: ,

11:32 PM
3 comments
Saturday، October 21، 2006
Theology within Sex
one day I saw a porn movie in group sex range. one woman fucked by three men and naturally wailed and said something like this:
oh!
oh my god!
oh my god!
oh my god!
oh my fucking god!
then because of the last sentence, I choosed a nickname for this woman:
THE GREAT NASTY THEOLOGIAN

برچسبها: ,

12:07 AM
2 comments
Wednesday، October 18، 2006
My Holy Mary

تو رفتی و من تنها ماندم.
شیفتگی در من منجمد شد،
و تا پایانِ عصر یخبندان باقی خواهد ماند.
شیفتگی یعنی عشق.
برایِ من شیفتگی یعنی عشق.
تو رفتی و خنده هایِ ویرانگر ات را جا گذاشتی،
و سرمایِ دستان ات را،
و چشمانِ معصومانه ات را،
و آن صدایِ یگانه را،
و من را.
در این یک هفته من پر از امید بودم،
و الان لبریز از حسرت هستم،
و فردا تنها خاطره ی خنده هایت باقی خواهد ماند.
وقتی از شوپنهاور می گفتی من در تو غرق گشته بودم،
و تنها چیزی که نمی شنیدم همان حرفها بود و اسم نحس شوپنهاور.
پس شوپنهاور و فروید را نیز با خود ببر!
اما کمپلکس رابطه ی پایدار در من باقی خواهد ماند.
مرسی!

برچسبها: , ,

8:41 PM
2 comments
Tuesday، October 17، 2006
نتایج ِ پیوند ِ مغز
غده ی هیپوفیز کلنگ کلنگوویچ شاریکوف به طرز معجزه آسایی احساساتِ نوع دوستانه را در او بیدار نموده است.
بررسی هایِ پزشکی نشان داده که شاریکوف عاداتِ زندگی سابق خود را با خواندنِ کتبی که رفیق اشووندر در اختیارش قرار داده ناخودآگاه شبیه سازی نموده است.
بعنوانِ نمونه او هنوز هم نسبت به بویِ سوسیس گندیده شیفتگی خاصی دارد و یکبار که همراهِ پرستار به قدم زنی در پیاده رو مشغول بود با دیدنِ سپوری که سوسیس هایِ گندیده را جمع آوری کرده و در زباله می ریخت ناگهان به طرزی مشمئز کننده فریاد کشید:
"سپورهای پَست هرگز از زمره ی پرولتارها بحساب نمی آیند"!
در نمونه ی دیگر مذکور در پرونده ی پزشکی شاریک، او تجمع خود و همجنسان اش از محله هایِ سراسر مسکو در به اشتراک گذاشتن تجربه هایِ ولگردی در زباله هایِ شهر را در طی چهل و هشت ساعتِ گذشته با تکرار سرسام آور و پیاپی انترناسیونالیزم پرولتاریایی بازتولید نموده است.
طبق گزارشاتِ پزشکی، اولین کلمه و ترکیبهایی که بر زبان آورده چنین است:

"مادر قحبه!"

"بورژوایِ غارتگر"

"گم شوید!"

"وطن پرستانِ ابله!"

"به تخمم!"

"پرولتارهایِ شریف"

"جلق می زنم"

پ.ن:
1. به مدتِ یک روز وبلاگ برایِ همگان قابل دسترس خواهد بود تا دوستِ عزیز کاوه کلنگی در بازنشر نوشته هایم آنهم با آن فونتِ بدترکیب متحمل رنج و زحمت نگردد.
2. در بابِ بحثِ درگرفته پیرامونِ سقراط، این یادداشتِ محمد نیز به واقع خواندنی ست:
لیوتار به مکتبِ فرانکفورت می پیوندد +

برچسبها:

12:32 AM
12 comments
انسانیت به سبک ِ روحانی مبارز عرب
اینکه سید حسن نصرالله در زمانی که مردم لبنان و کودکانِ بی گناه کرور کرور کشته می شوند در حالی تصاویرش از رسانه هایِ ج.ا.ا پخش می گردد که با افتخار می گوید اسرائیل حتی یک پایگاهِ حزب الله را هم نتوانسته هدف قرار دهد، هیچ تعجبی ندارد.
اساساً برایِ حسن نصرالله همچون سایر کوتوله هایِ بنیادگرا این مهم نیست که هزاران انسان بخاطر او کشته شوند، تنها چیزی که اهمیت دارد برنده شدن در نبردی ست که تنها بازندگان اش مردم لبنان هستند.

برچسبها:

12:05 AM
0 comments
Monday، October 16، 2006
مارکسیست ِ دوپاره
کاوه کلنگی گمان می کند که هر کس سابقه ی حضور در درونِ سنتِ دینی را داشته است، با عباراتی چون "چس ناله هایِ یک آخوندِ سابق" از این گذشته ی او می توان به عنوانِ حربه ای برایِ لجن مال کردن اش بهره برد.
اما دست بر قضا اگر به ستیزهایِ فحشناک و سطحی کلنگ بر اسلام نظری بیندازیم، آنوقت به تفاوتِ او با کسی چون مهدی خلجی پی خواهیم برد.
کلنگ یک مارکسیستِ اسلام زده و در عین حال اسلام ستیز است.
این حالاتِ اسکیزوفرنیک را در واکنشهایِ او نسبت به نقدِ تاریخ اسلام و پیشوایانِ آن می توان سراغ گرفت در حالی که همزمان خودش از کاریکاتورهایِ محمد اظهار خشنودی می کند و به اسلام گراها نسبتِ پرروئی و فرصت طلبی می دهد.
خلجی اما از آنجا که بطور ملموس و عینی در فضایِ پارادایم سنتِ اسلامی تنفس کرده و با متونِ دینی و روح حاکم بر آن زیست نموده، با بصیرتی که از قد و قامتِ امثالِ کاوه کلنگی بسی بالاتر است به نقدِ روشن بینانه ی اسلام و سنتِ آن دست می یازد.
تاریخ اندیشه نشان داده که تنها کسانی توانسته اند یک پارادایم و سنتِ فکری را براندازند یا در آن حک و اصلاح بعمل آورند که خود زمانی در فضایِ آن پارادایم و سنت تنفس کرده و با تمام وجود آن را درک کرده باشند.
تنها فرزندانِ یک سنت اند که می توانند پاشنه ی آشیل آن سنت را هدفِ نقدهایِ خود قرار دهند نه کسانی که از فوئرباخ و کامو شروع کرده اند آنهم تنها در حدِ نوشتن یک پُستِ وبلاگی و بس.
کلنگ در بابِ نقدِ اسلام "کور مطلق" است.
از همین منظر اظهار خشنودی ِ او از بسته شدنِ کتابچه ی خلجی کاملاً قابل درک است.
بهرحال تنها در جایی که امثالِ خلجی نباشند، کوتوله هایی چون کاوه می توانند یاوه هایِ متدینانه ی خود را به عنوانِ نقدِ دین به خوردِ دیگران بدهند.
پ.ن:
1. کاوه در وبلاگِ خود به شیوه ی معهودِ کلنگی و موردِ تخصص خویش به این یادداشت پاسخ داده است.
2. متاسفانه بخشی از آرشیو کلنگ نابود گشته و به همین علت امکانِ دسترسی و لینک دادن به آنها در این یادداشت میسر نگردید.

برچسبها:

12:26 PM
زمانه ی مدرن
"... به شهادت تاريخ و تئولوژي، خشونت ، ذاتيِ آن اديان ابراهيمي است که هنوز در آن ها رفورم صورت نگرفته است. آنها جهانگستر و قدرتمدارند تا زماني که در آستانهء عصر جديد قرار گيرند. يهوديت و مسيحيت نيز برخوردار از اين خشونت بوده اند اما در قرن هاي اخير به دنبال انکشاف مُدرنيّت و سکولاريسم در غرب، از خشونتِ ديني فاصله گرفته اند." +

برچسبها:

12:19 PM
چرخش های خوشه نشین
"مصباح و ازغدی کاملاً درست می‌گویند، صحبت از اسلامِ نسبی و قابلِ قبض و بسط چیزی جز انکارِ اسلام و حقانیت‌اش نیست."

گمان نکنید که این جمله را من نوشته ام، این جمله را امیدِ میلانی در نهایتِ پرت و پلاگویی نگاشته است.
یعنی همان کسی که آسمان و ریسمان به هم می بافت تا بگوید حقیقتِ اسلام نسبی است و سرشتِ تاریخی دارد و نمی توان از دیدِ انتزاعی و کلی به آن نگریست و لذا به نقدش پرداخت، حالا بنا به مصلحت حاضر شده چیزی بنویسد در حکم ردیه بر تمام گفته های پیشین خود.
بحث با رفیق اشووندر ثمر ندارد چه هدفِ او از بحث صرفا همان بحث کردن بوده و از آنجا که تمام تلاشش چیزی جز پیروزیِ ظاهری در برابر دیگری نیست، در بحث حاضر می شود به هر سفسطه، شعبده بازی و مبهم بافی تن دهد تا آنجا که مزورانه صد و هشتاد درجه نیز در موضع خود تجدید نظر کند و بر اساس همان منطق دروغین و کلاه بردارانه که به دیگری نسبت می داد حتی به سنگر طرفِ مقابل نیز پناه ببرد.
در خوش بینانه ترین حالت باید گفت که آشفته اندیشی، بافتن هایِ شبهِ پست مدرنیستی و البته سطحی نتیجه اش نیز جز این نخواهد بود که مرز باورهای متضاد با یکدیگر را به هم بیامیزی و هر دو را در موقعیت های مختلف بر زبان آوری.
پارتنر جنابِ میلانی که نسبت به تفسیرهایِ اینچنینی از اسلام سخت بر می آشفت و دهن دریدِگی می نمود در برابر این یادداشتِ همکارش سکوت پیشه کرد و جز مقادیری آه و ناله از نفهمی و عجز خود واکنش دیگری نشان نداد.
باج دادن هایِ این دوقلوی افسانه ای به یکدیگر به واقع جذاب و دیدنی است.

برچسبها:

11:58 AM
Friday، October 13، 2006
اعتیاد ِ سقراطی
از فرازهایِ پایانی رساله ی "آپولوژی"، به روشنی پیداست که سقراط حتی در حین محاکمه نیز تنها به این دل خوش بود که جهانی دیگر وجود دارد و او می تواند در آنجا نیز به دیالکتیکِ سادیستی خود پرداخته، همچنان به نقش "خرمگس" ادامه داده و با امثالِ اورفئوس و موسایوس و هسیودوس و هومر و دیگران پرسشهایِ مردم آزارانه ی خویش را از سر بگیرد تا برایش معلوم گردد کدام یک براستی داناست و کدام بغلط خود را دانا می پندارد!
از قدیم گفته اند "ترکِ عادت موجبِ مرض است"، خصوصاً اگر از به تناقض کشاندنِ دیگران و آزار دادنِشان با توهم اینکه از جانبِ سروش دلفی ماموریتی الهی بر این کار داری، لذت ببری و سقراط هم صریحاً به لذت بخش بودنِ این کار اعتراف کرده است.

برچسبها:

2:30 PM
24 comments