مخلوق Creature
به جهان چشم نگشودن فراتر از هر محاسبه‌ای ست. تئوگنیس
Sunday، May 06، 2007
مرگ ِ مخلوق
سرانجام زمان اش فرا رسید. درست مانندِ آن است که بخواهی همزادِ خودت را قربانی کنی. "مخلوق" را دوست داشتم. برایِ من بیشتر جایگاهی بود جهتِ به اشتراک گذاشتن احساسات و باورهای ام با خوانندگان اش و البته محک زدنِ خودم و دیگران در قدرتِ بحث و استدلال.
دوره یِ میانی اش را بیش از همه یِ عمر کوتاه اش دلپذیر می یابم شاید به این دلیل که شخصی تر بود و صرفاً برایِ خودم نوشته می شد، گرچه دوره یِ پایانی اش به سببِ بحث هایی که با دیگران در گرفت، اهمیتِ بیشتری دارد. باری، هر چه که بود اما عمرش به پایان رسید.
این وبلاگ (بهمراهِ حاشیه هایِ مخلوق) طی چند روز آینده برایِ همیشه از بین خواهد رفت.
پی نوشت:
اینکه خوانندگانِ یک وبلاگ بسراغ آن بروند و ناگهان با صفحه ای سفید یا پیغام خطا مواجه گردند، بمعنایِ بی توجهی نویسنده به مخاطبانِ خویش است. از آنجا که این نحوه یِ خداحافظی، شوک آور و پر ابهام بوده و چنین شیوه ای در مواردی که خودم دیده ام، نه حس خوبی به من داده و نه توجیه پذیر بوده است، خبر دادن در موردِ تعطیلی مخلوق را تنها کاری دیدم که می توانستم برایِ احترام گذاشتن به مخاطبان ام انجام دهم.
علل این تصمیم یکی دوتا نیست اما مهمترین اش آن است که در مدتِ این دو سال و نیم که از عمر مخلوق می گذرد، فراوان بی احتیاطی کرده ام و این بی احتیاطی ها سببِ نوعی نگرانی مزمن در من گردیده است.
تکلیفِ من با خودم در بابِ هویتِ وبلاگی و هویتِ واقعی ام روشن نیست و این تردید و تردد میانِ خودِ حقیقی و خودِ مجازی آنهم با وبلاگِ الحادی/انتقادی چون مخلوق، نوعی حس عدم امنیت برایِ من ببار آورده و تحمل ناپذیر گشته است.
در واقع باید بگویم که از نوشتن با هویتِ مستعار یا به تعبیر بهتر از مستعار بودنِ محض، بشدت دچار حس انزجار/دوگانگی شده ام و از آنجا که نوشته هایِ این وبلاگ اگر به مقاله ای در فلان نشریه بدل گردد، بی تردید در جمهوریِ اسلامی سرنوشتِ ناخوشایندی را برایِ مقاله نویس رقم می زند، هیچ راهی نیز جز "مستعار نویسی محض" ندارم. به همین سبب هم و باز از آنجا که خودم را خوب می شناسم و می دانم که هرگز نمی توانم به یک وبلاگ نویس سر به راه بدل گردم، در انتخاب میانِ وبلاگ نویسی با چنین شرائطی و ننوشتن، دومی را برگزیده ام.
از بختکِ اسلامیت و پشتوانه هایِ تئوریکِ قدرتِ حاکم نگاشتن، در شرائطِ فعلی چیزی جز اضطراب، هراس و حس نا امنی ببار نمی آورد.
به امیدِ روزی که وبلاگهایی چون مخلوق بتوانند بدونِ این دغدغه هایِ آزاردهنده، باورهایِ خود را با دیگران در میان گذاشته و با اطمینانِ خاطر از نقدِ دین و فرهنگِ جامعه یِ خود سخن بگویند!

12:45 AM
30 comments
Saturday، May 05، 2007
نقد ِ دکتر فنایی و عیار ِ آزادمنشی ِ مدرسه
ابو القاسم فنایی پدیده یِ منحصر بفردی ست. این نقد بنظر من (صرفنظر از اختلافاتی که در برخی فرازهایش با ایشان دارم) نمونه یِ ایده آلِ دقت و موشکافی است.
اما راست اش آن است که من چند روز بود دو شماره یِ آخر نشریه یِ مدرسه را زیر و رو می کردم و از اینکه نقدِ دکتر فنایی را چند جا دیده بودم ولی در خودِ مدرسه نشانی از آن نبود متعجب شده بودم. بهرحال برایِ خواندنِ متن نقدِ ایشان بر یادداشتِ دکتر دباغ در شماره یِ چهارم مدرسه، مجبور شدم به فضایِ نِت بیایم و همچنانکه انتظار داشتم این نقد را در سایتِ معنویت - عقلانیت پیدا کردم.
پس از خواندنِ اولین پاورقی دکتر فنایی و با اتمام خوانش نقد و عیان شدنِ ارزش آن، از اینکه نشریه یِ مدرسه با بهانه هایی همچون طولانی بودن، پرداختِ بیجهت به جزئیات و از همه شگفت انگیزتر، توهین/تحقیرآمیز بودن از چاپِ این نقد خودداری ورزیده، بسیار متاسف شدم!
به یادِ نشریه یِ "کیان" افتادم و اینکه خاطره یِ کیان گویا هرگز تکرار شدنی نیست. نشریه ای که علی رغم تعلق نسبی اش به جریانِ روشنفکریِ دینی و عبدالکریم سروش، تندترین نقدها را بر این جریان و خودِ دکتر سروش منتشر می نمود. از جمله همه می دانیم که اکبر گنجی با نام مستعار حمیدِ پایدار چه نقدِ تند و ویرانگری بر نظریه یِ "دموکراسی دینی" در همین نشریه یِ کیان منتشر ساخت و عبدالکریم سروش را "اسلام ناشناس" نامید.
به یاد آوردم که "مدرسه" در زمزمه هایِ میانِ علاقمندانِ این قبیل مباحث، بمنزله یِ جایگزین کیان نگریسته می شود. اما به واقع کیان کجا و مدرسه کجا؟!
نشریه یِ البته وزین و ارزشمندِ مدرسه با امتناع از چاپِ نقدِ ابوالقاسم فنایی نشان داد که هنوز با موازین آزادمنشی و روحیه یِ نقاد بسیار فاصله دارد.
حقیقتاً وقتی روشنفکرانه ترین نشریه یِ کشور چنین نقدِ دانشورانه ای را تاب نیاورد، چه توقعی باید از حاکمان داشت که نقدِ روشنفکران را تاب بیاورند؟ اساساً چنین سنتِ کودکانه یِ روشنفکری در کشور ما چگونه می تواند مدعی اصلاح حکومت باشد؟
ذاتِ نایافته از هستی، بخش/ کی تواند که شود هستی بخش
لینکِ مستقیم کامنت
3:50 AM
0 comments