مخلوق Creature
به جهان چشم نگشودن فراتر از هر محاسبه‌ای ست. تئوگنیس
Friday، October 19، 2007
در باب ِ ششمین داستان از ده فرمان ِ کیشلوفسکی
توئک آن زن را دید می‌زد، چون عاشق‌اش بود.
زن قلبِ او را شکست و تحقیرش کرد.
اکنون توئک دیگر او را دید نمی‌زند،
چون دیگر عاشق‌اش نیست.
«من دیگر تو را دید نمی‌زنم.»
جمله‌یِ آخرِ فیلم، شاهکارِ کیشلوفسکی است!

برچسبها:

5:59 PM
0 comments
Tuesday، October 16، 2007
تکرار
هر مرگ را ناگزیر رستاخیزی ست و هر رستاخیز را ناگزیر مرگی.

برچسبها:

12:02 AM
0 comments
Saturday، October 13، 2007
مغالطه ی ِ همگانی
ماندگاریِ یک دین لزوماً نشان از کارکردِ مثبتِ آن ندارد.

برچسبها:

1:03 PM
0 comments
در بابِ پنجمین داستان از ده فرمان ِ کیشلوفسکی
تنفر از جنایت و نه جنایتکار؟
همه چیز علیه ِ تو نیست بلکه علیه ِ کاری ست که تو کرده‌ای؟
مگر چنانچه مجرم به وکیل گوشزد کرد، آیا این دو یک چیز نیستند؟
گفتن ِ جمله‌یِ نخست در مقام ِ حرف ساده است اما باورِ راستین به آن بسیار دشوار است.
شاید تو همان کاری هستی که می‌کنی.
انسان‌ها فراتر از اعمالِ‌شان هستند؟
بسیار خوب! انسان را اما آیا چیزی به جز اعمال‌اش متعین می‌کند؟
تعیناتِ انسانی به چیست؟
جنایتکار می‌تواند به گل عشق بورزد و همهنگام کودکی را قطعه قطعه کند.
با جنایتکاران چه باید کرد؟
با حکم ِ اعدام چه باید کرد؟
با مرگِ جنایتکار چه چیزی حل می‌شود؟
این سوال نه استفهامی انکاری که به معنایِ دقیقِ کلمه یک پرسش است.

برچسبها: ,

5:10 AM
0 comments
Wednesday، October 10، 2007
بازی ِ بزرگان
امروز در خانه‌یِ هنرمندان یک اتفاقِ خوب افتاد!
کودکانِ امروز، حسِ جنگ و سیاهیِ آن دوران را نزدِ کودکانِ دیروز برایِ خود تصویر کردند.
فیلمِ زیبایِ "بازیِ بزرگان" از کامبوزیا پرتوی (تولیدِ اوائل دهه‌یِ هفتاد)، یکی از بهترین فیلم هایی بود که تا به‌حال دیده‌ام.
فیلمی که از نگاهِ یک کودک به جنگِ هشت ساله می‌نگرد. موسیقیِ فیلم، ماهرانه در بزنگاه‌هایِ مختلف رخ می‌نمود. هرگاه شادی و آرامشِ کودکانه در میانه‌یِ آن جنگِ وحشیانه رخ می‌نمود، یک موسیقیِ خاص و بسیار دلنشین در تصویر دمیده می‌شد که در فرازهایِ مشابه هم همین موسیقی تکرار می‌گردید.
کامبوزیا پرتوی به همراهِ مهتابِ کرامتی (سفیرِ صلح و دوستیِ ایران در یونیسف) به درستی یادآور شد که در آن سالها (سالِ شصت و هشت) همچنان نقاشیِ بچه ها که از تلوزیون پخش می‌شد، همگی نگاره هایی سیاه و بدونِ رنگ بود. نقاشی هایی سیاه و بی روح. پرتوی گفت که ما احساس کردیم باید به کودکان بگوییم آن دوران تمام شده و می‌توان و می‌بایست که به زندگی دوباره نگاهِ شادمانه داشته باشیم و برایِ همین احساسِ نیاز بود که فیلمِ معروفِ"گل نار" را ساخت و البته من تا امشب نمی‌دانستم که کامبوزیا پرتوی کارگردانِ گل نار بوده است.
به‌هرحال امشب از ته ِ دل‌ام بر سرپنجه‌یِ استادانه‌یِ کامبوزیا پرتوی درود فرستادم. چنانکه چندین ماهِ پیش که فیلمِ "من به‌راحتی خدا را بوس می کنم" را از سعیدِ صادقی دیدم، درود فرستادم بر او. (فیلمی که برایِ اولین بار، ارزش‌هایِ رسمیِ جنگ ِ دو ساله - که خمینی به هشت سال قدرت‌نمایی ِ فضاحت‌بار تبدیل‌اش کرد – را با پذیرشِ شادی و شورِ مردم از طریقِ تلفیقِ تصاویرِ رزمندگان به رقصِ خیابانیِ تهرانی‌ها در شبِ پیروزیِ جامِ جهانی، زیرِ پا گذاشت. فیلمی که در آن یک جانبازِ جوان و متدین اقرار می‌کند که به صورتِ دختری خیره شده بود دقیقاً به دلیلِ زیباییِ محوکننده‌اش و با لذت و نوعی معصومیت از این تجربه‌یِ خود سخن می‌گفت.)

برچسبها: , ,

4:34 PM
0 comments